Afgelopen weekend trokken Rita en ik er samen op uit om in de Ardennen al wandelend te genieten van de herfstsfeer. De streek rond Spa leek ons hiervoor geschikt en indien we het een beetje doordacht konden uitstippelen, zouden we op onze tocht het stadje Spa zelf op zondagmiddag bereiken. Dat is een interessant tijdstip omdat daar elke zondagvoormiddag van 8:00 u tot 14:00 u op de Parc de Sept-Heures in de beschutting van de galerij Leopold II een rommelmarkt doorgaat. En zo'n rommelmarkt is altijd leuk. Je ziet er allerlei spulletjes die op zich geen cent waard zijn, maar die in je geheugen iets lospeuteren en je op die wijze begeleiden doorheen de verzameling van herinneringen. Hierdoor krijgt elk item een speciale eigen-waarde en als we het object wensen te kopen wordt deze waarde gretig gehanteerd door de verkoper en omgezet in klinkende munt.
Mijn geheugen is een rommelmarkt. Telkens blijk ik mensen te verbazen met detaillistische, schijnbaar zeer onbelangrijke herinneringen. Ik kan talloze banale zaken uit de rommelmarkt van mijn geheugen tevoorschijn toveren en meestal vinden andere mensen dat fijn, omdat deze prularia bij hen trigger zijn voor hun eigen herinneringen. Voor mijzelf is dat niet altijd zo aangenaam, aangezien de keerzijde van de medaille bestaat uit het vergeten van de veel belangrijkere zaken die eigenlijk niet vergeten zouden mogen worden. Gelukkig heb ik daar een oplossing voor gevonden: ik ben namelijk getrouwd met een levende databank met groot intern basisgeheugen, die mij met de meer noodzakelijke zaken bijstaat en bijstuurt; waarvoor mijn dank.
We zijn op een punt gekomen in de Joniaux Saga waar mijn rommelmarktgeheugen meer dan ooit van pas komt. Lucien Joniaux (°1823) had, zoals reeds bersproken, 3 zonen en 2 dochters. Op de nakomelingen van de eerste twee zonen (Egidius Felix en Hubert Alphonse) zijn we reeds min of meer uitvoerig ingegaan. De jongste van 5 kinderen was mijn grootvader Antoon Evrard. Als je denkt dat ik over hem en zijn nakomelingen véél meer concrete informatie (lees: data) heb, dan vergis je je. Zoals ik in ons allereerste aflevering van deze blog reeds vermeldde (ga maar eens terug kijken), heb ik altijd weinig geweten over mijn directe familie, hetgeen aanleiding was om aan onderzoek te doen. Onze nabije familieleden waren/zijn echt geen spraakwatervallen – behoudens een enkele uitzondering - als het ging/gaat over belevenissen van henzelf en hun familie. Enerzijds noodgedwongen zal ik dan beroep moeten doen op mijn rommelmarktgeheugen. Anderzijds is het misschien zelfs interessanter om aan de hand van “faits divers” een beeld te schetsen van deze Joniaux-tak. We hebben geenszins de ambitie om exhaustief de levensloop van elk individu te exploreren. Snuffelen op een echte rommelmarkt levert soms “waardeloze schatten” op. Misschien vind ook jij iets terug wat een plaatsje verdient in jouw vitrinekastje en wees niet ongerust: op onze blogrommelmarkt zijn zelfs de meest kostbare herinneringen helemaal gratis!