Toen ik klein was, gingen we met onze familie zo om de drie weken naar het geboortedorp van mijn ouders: Kesselt (nu deelgemeente van Lanaken). Zowel aan moeders- als aan vaderzijde had ik daar nog een oom en een tante. Maar ook mijn grootvader, de vader van mijn vader, woonde daar nog samen met een ongehuwde dochter en een ongehuwde zoon (broer en zus van mijn vader dus). Mijn grootvader kan je trouwens zien op de welkomsfoto boven aan de blog. Het is de meest rechtse man op de onderste staande rij. De foto werd vermoedelijk gemaakt in 1941 bij de priesterwijding van pater Trudo Joniaux (in het midden zittend met de bril), een neef van mijn vader.
We gingen dus regelmatig op bezoek bij mijn grootvader. De jongere ongehuwde broer, die zoals gezegd bij mijn grootvader inwoonde, sprak enorm tot mijn verbeelding. Het was in die tijd een man van ongeveer dertig jaar met lange reeds grijze, bijna witte, haren tot op zijn schouders. Met zijn scherp afgetekende neus (zie ook mijn grootvader) en diepe rimpels deed hij mij aan een indianenopperhoofd denken. En wat mij als kleine jongen daarbij nog het meest aansprak, was zijn kunstbeen. Hij had namelijk een been verloren bij een motorongeluk (zo werd verteld). Een indiaan op één been!. Meer heb je als jongetje niet nodig om uren weg te dromen.
En waarom zouden wij niet afstammen van indianen, of tenminste inwoners van Midden- of Zuid-Amerika? Had Columbus na zijn ontdekkingstochten niet enkele indianen meegebracht naar Europa? Oké, ze stierven bij aankomst in Europa allemaal ten gevolge van een griep, maar misschien was er één blijven leven. En misschien had die ene indiaan nakomelingen en misschien was ik daar een afstammeling van. Ik had toch óók zo’n scherpe neus!
Veertig jaar later zit ik bijna wekelijks te mailen naar Joniaux in Zuid-Amerika. En mijn jongensdromen werden bijna werkelijkheid, op een klein detailtje na. Ik heb niet mijn roots in Zuid-Amerika, maar zij hebben hun roots in België! Hoe we dit ontdekten lees je vanaf ons volgend berichtje.