Het station werd opgericht op een voormalig schietterrein van het Belgisch leger (kazerne Daily). Het gebouw bestaat uit twee vleugels en is gebouwd in eclectische stijl met elementen uit de Vlaamse neorenaissancestijl en de neobarok. In de linkervleugel, die over de spoorweg gebouwd is, bevonden zich de woning en het kantoor van de stationschef samen met de wachtzaal voor de treinreizigers in derde klasse. In de rechtervleugel bevond zich de inkomhal samen met de wachtzalen eerste en tweede klasse, het post- en telegraafkantoor en een magazijn. De twee perrons, die in openlucht lagen, waren bereikbaar via trappen vanaf een overdekte loopbrug die over de Clovis spoorwegtunnel liep. Het is één van de weinige voorbeelden in België van een spoorweggebouw dat over de trainrails geconstrueerd is. Het stationsgebouw werd in 1885 ingehuldigd.
In 1924 werd het station gesloten en het is sinds 1996 erkend als beschermd monument. In 2003 kreeg de gemeente Sint-Joost-ten-Node het gebouw in erfpacht van de NMBS. Na de restauratie van het gebouw door de gemeente met steun van de Europese Gemeenschap, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen is er een ontmoetingscentrum voor jazzmusici gevestigd: het Jazz Station. Het gerestaureerde gebouw werd ingehuldigd op 30 september 2005 door minister-president van het Brussels Gewest Charles Picqué en burgemeester Jean Demannez.
Als je ooit een bezoekje brengt aan Brussel, is het zeker de moeite waard eens kijkje te gaan nemen bij dit Jazz Station aan de Leuvense Steenweg 193a. Van woensdag t.e.m. zaterdag kan je er in het cafetaria iets drinken of je kan op één van de jazz evenementen tegen zeer democratische prijzen genieten van de muziek in een gebouw dat (mede-)ontworpen is door een Joniaux. Let wel op: het station is gesloten in de maanden juli en augustus.
Wanneer je de moeite doet een klein ommetje te maken rond het huizenblok van het station, dan kan je aan de achterzijde van het gebouw geraken. Spijtig genoeg heeft men hier de spoorweg en het station aan het zicht onttrokken om te verhinderen dat kwajongens
voorwerpen van de brug op de rails gooien. Rita en ik vonden een oplossing om toch mooie plaatjes te kunnen schieten: men neme één afgedankte commode die klaar staat om opgehaald te worden door de reinigingsdiensten, men schuive die tot bij de reling en de tribune is klaar. We hebben gekozen om onze eigen foto’s te publiceren en géén gebruik te maken van foto’s die je op het internet kan vinden.
