Nagelbijtend had het publiek het resultaat van de beraadslaging van de gezworenen op de 21ste zitting van het proces tegen Mevr. Joniaux-Ablay op 2 februari 1895 afgewacht en nu was het zover. De voorzitter van de jury sprak met luider stem: “Op mijne eer en geweten voor God en voor de menschen, de verklaring der jury is:
Op de eerste vraag: Ja
Op de tweede vraag: Ja
Op de derde vraag: Ja
Op de vierde vraag: Ja
Op de vijfde vraag: Ja
Op de zesde vraag: Ja
Onmiddellijk ontstond er tumult in de zaal en hier en daar kon je zelfs een bravo horen roepen. De voorzitter eiste stilte onder de bedreiging anders de zaal te doen ontruimen. Daarna werd de verdachte, die tot dan toe onwetend was over de uitslag, de zaal binnengeleid en ook zij kreeg het verdict te horen. Bij het horen van het eerste antwoord, wist zij met zekerheid het resultaat van de volgende vragen. Even dreigde ze in elkaar te storten, maar ze vermande zich en toen de voorzitter vroeg of ze hier nog iets aan toe te voegen antwoordde ze stellig: “Neen.”
Over de strafmaat hoefde het Hof maar enkele minuten te beraadslagen en volgend vonnis werd uitgesproken:
“Maria Theresia Josephina Ablay wordt veroordeeld tot de doodstraf. De uitvoering moet plaats hebben op eene der openbare plaatsen van Antwerpen.”
De opschudding die dit vonnis in de stad teweeg bracht is nagenoeg onbeschrijfelijk “Uitbundig” is de uitdrukking die mogelijks het dichtst de realiteit benadert. Rond het justitiepaleis werd er gejuicht en gejubeld; handengeklap alom. Er werd zelfs gezongen: “Leve onze jury en ze mag er wezen…”. Een eventuele vrijspraak zou zeker onlusten tot gevolg gehad hebben. Overal werd druk gedebatteerd. De gendarmen sloten de omgeving rond het gebouw af en dan was het zover.
De gevangenenkar was in aantocht! Voorop 8 gendarmen te paard, rond de koets 6 en er achter 12 gendarmen te paard. Deze stoet werd gevolg door 15 gendarmen te voet. Het rijtuig werd omringd door de roepende en zingende meute. Ook advocaat Graux moest het in de tirades ontgelden. De gendarmes slaagden erin de woedende menigte uiteen te drijven en zich een weg te banen in de richting van de gevangenis van de Begijnenstraat die voor de gelegenheid volledig afgesloten was.
Een belangrijk hoofdstuk uit de geschiedenis van deze Joniaux naamgenoten kwam hier tot een einde, doch het einde van een hoofdstuk is meestal het begin van een nieuw. Dit geldt ook voor de Joniaux Saga. Wil je weten hoe het verder verliep met deze en andere naamgenoten, blijf dan onze blog volgen.