Het gezin Joniaux-Ablay organiseerde op 16 maart 1893 een feestmaaltijd in hun woning aan de Nerviërsstraat 33 te Antwerpen ter gelegenheid van de promotie van Alidor Henri Joniaux tot hoofdingenieur 1ste klas bij de Dienst Bruggen en Wegen. Als genodigden waren buiten het gastgezin (zonder (stief-)dochter Jeanne en haar echtgenoot Oscar Mertens) aanwezig: de broers van Alidor Henri Joniaux, nl. Hector en Leon, hun moeder Hortense Joniaux-Vandenkerckhove en hun oom Jaak Vandenkerckhove.
In de loop van de vooravond, even nadat de dienstmeid de koffie had geserveerd, voelde Jaak Vandenkerckhove zich onwel; verontschuldigde zich en verliet de tafel om zich terug te trekken in één van de gastenkamers. De gesprekken aan de feesttafel gingen verder, doch toen ze op de bovenste verdieping stommelende geluiden hoorden, begon het gezelschap zich toch enigermate zorgen te maken. Alidor Henri en Leon gingen een kijkje nemen en troffen Jaak ernstig ziek aan zodat ze onmiddellijk Dr. Moritor ontboden. Toen deze rond 19.00 uur arriveerde, vond hij de toestand van de patiënt zo precair, dat hij een collega arts, Dr. Desguin, om bijkomend advies vroeg en op basis van de symptomen werd de diagnose “beroerte” gesteld.
Rond dezelfde tijd ontving Mej. V.W., ongehuwde levensgezellin van Jaak Vandenkerckhove en moeder van zijn 12-jarige zoontje, een telegram met de woorden:
“Keer dezen avond niet terug; ik blijf (getekend) Leon Jaak”
Ook al had Jaak haar vooraf te kennen gegeven dezelfde avond nog terug thuis te willen zijn, was ze niet verontrust door dit bericht. Zij was van mening dat hij zich goed vermaakte en daarom besloten had zijn bezoek te verlengen.
Toen ’s anderendaags rond 17.00 u bij Mej. V. W. in Gent werd aangebeld en Alidor Henri samen met zijn broer Leon zich aanboden, vergezeld van vrederechter D’Hoop en diens griffier, maar zonder Jaak, begon zij zich toch enigszins onbehaaglijk te voelen. Vooraf had Jaak Mej. V.W. op de hoogte gebracht van het feit dat Leon samen met majoor Timmermans en ene Mej. C. op bezoek zouden komen, maar nu bood zich, buiten Leon, een ander gezelschap aan. Leon, die hier vriend aan huis was, nam het woord:
“Madame, ik heb u eene slechte tijding aan te kondigen: mijn oom is overleden…”
Mej. V.W. voelde de grond onder haar voeten wegzinken…